MIKLAR ÖFGAR SEM FYLGJA LÉTTINGU TIL AÐ NÁ ÁKVEÐINNI KEPPNISÞYNGD HAFA NEIKVÆÐ ÁHRIF.
Fjölmargar rannsóknir hafa sýnt fram á að vöðvamassi og möguleikar á nýmyndun vöðva er í beinu samhengi við magn testósteróns í blóði. Testósterón stuðlar einnig að árásargirni og eflir keppnisskap þar sem hið síðarnefnda er mikilvægt fyrir íþróttamenn.
Í niðurskurði er oftast verið að sækjast eftir því að skera niður fitu en halda í vöðvamassa. Þetta fer hinsvegar ekki vel saman vegna tilhneigingar líkamans til að nota prótín úr vöðvum sem orku þegar hitaeiningar í fæðunni eru skornar niður.
Samkvæmt finnskum rannsóknum lækkaði magn testósteróns greinilega í reyndum glímumönnum sem léttust hratt á tveimur til þremur vikum. Glímumennirnir léttust um 8% líkamsþyngdar, misstu 16% fituforðans og 8% af fitulausum vefjum, þar með talið vöðvamassa með því að skera niður hitaeiningar, auka æfingaálag og þurrka sig upp.
Testósterón minnkaði um 63% og gulbúsörvandi hormón (heiladingulshormón) minnkaði um 54%. Breytingarnar á þessum hormónum mátti rekja til léttingarinnar.
Rannsóknin þykir hafa sýnt að öfgafullt þyngdartap sem fylgir keppni í ákveðnum þyngdarflokkum hafi mikil áhrif á efnaskipti, líkamsgerð og hormónajafnvægi. Miklar öfgar í léttingu geta þannig haft mjög neikvæð áhrif á heilbrigði og framfarir íþróttamanna.
(International Journal Sports Medicine, vefútgáfa)
